Każda twórczość wymaga odwagi. Wymaga też wiary w siebie i spokoju wewnętrznego. Nie można za dużo wagi przywiązywać do własnego wizerunku, do sposobu jego istnienia na zewnątrz. Jeśli architekt za bardzo zajmuje się swoim ego i żyje w poczuciu napięcia, to jego architektura również nie ma dobrego kontaktu z rzeczywistością i odpowiada na wyimaginowane, źle diagnozowane potrzeby. Jednym słowem pewna neurotyczność albo narcystyczność architekta przenosi się na jego projekty. Wtedy architektura staje się pomnikiem autora, jego wizji i nie przystaje do życia.
Kolaże z natury swojej polegają na zestawianiu fragmentów pochodzących z różnych światów i różnych czasów. To na styku tych światów rodzą się ironiczne dysonanse, które często mówią wiele więcej niż niejeden zawiły i drobiazgowy opis. Logiczne paradoksy są zabawne, ale jednocześnie mają filozoficzne korzenie1. Postawa ironii pozwala patrzeć na świat wokół i na siebie w tym świecie. Kolaże z architekturą ukazują więc jej szeroki kontekst znaczeniowy.
Jest taki obraz, którego przesłanie budzi moją nadzieję i może dlatego towarzyszy mi ostatnio niczym punkt zbiórki myśli. To jednocześnie punkt, który jak totem wytycza środek mojego świata. Od niego jest północ i południe, blisko i daleko. To także zbiór wartości, przy których wszystko zyskuje lub traci sens i uzasadnienie bytu. To obraz Jana Vermeera z 1658–61 roku pod tytułem „Mleczarka”. Wisława Szymborska napisała o nim wiersz „Vermeer”:
Życie to podróż. To błądzenie i odnajdywanie drogi. Czasem zdarzają się dłuższe przerwy, przystanki. Także te niezaplanowane, kiedy cały nasz świat zatrzymuje się niczym stopklatka w filmie. Przyczyną bywa jakiś wypadek, tragiczne zdarzenie, które zmusza do refleksji i zmiany planów, wyjścia poza utarte ścieżki i schematy. Także w myśleniu. Wtedy jest okazja do innego spojrzenia na siebie, otoczenie i na architekturę. Bo to ona kształtuje naszą codzienność. Jesteśmy w niej zanurzeni i poprzez nią definiujemy swoje życie.
